Etiquette betekent eigenlijk niets meer dan:
goede manieren, omgangs- en beleefdheidsvormen.
Omgangsvormen komen voort uit de gedragsregels van de middeleeuwse kloosterorden. De adel nam deze levensvorm over, waarna de gewone burgers volgden. Het eerste boek over goede manieren voor de gewone man verscheen in 1530 en was geschreven door Erasmus.
Tafel dekken
Bij het dekken van de tafel gaat de aandacht uit naar het tafellinnen, servies, glaswerk en bestek. Het tefeldekken behoort altijd met zorg gedaan te worden om de aantrekkelijkheid van de maaltijd te verhogen. De mate waarin er aandacht aan het tafeldekken wordt besteed zal afhangen van het soort diner. Uiteraard vereist het geven van een formeel diner meer aandacht voor het dekken van de tafel en het gebruik van andersoortig serviesgoed dan een informeel diner.
Tafellinnen
Het plastic tafellaken is vooral
praktisch. Placemats kunnen een extra accent aan de tafel geven en zijn handig. Als er echter een
feestelijk etentje is, is het netter als u wit, smetteloos schoon en scherp gevouwen tafellinnen dekt. Gaat het om een diner dan komt het fijnste kwaliteit laken met bijpassende servetten te voorschijn. Het tafellaken moet aan alle kanten circa 30 centimeter overhangen. Een molton onderkleed voorkomt kringen in het tafellaken en dempt geluiden. Het witte tafellaken is erg klassiek, maar er zijn ook vrolijk gekleurde of juist donker gekleurde tafellakens die een fraai ogend resultaat kunnen opleveren. Het is uiteraard wel nodig dat het tafellaken bij uw servies past.
MUSEA
Heb je echt wat met aardewerk, stoneware of porselein bezoek dan eens het
Keramiekmuseum Princessehof in Leeuwarden. Het is de rit meer dan waard.
Wij zijn zelf in 2008 naar de tentoonstelling Pretty Dutch geweest, prachtig! Ook hebben we in 2009 de speciale tentoonstelling
Scherven & Geluk bezocht, hier waren over een periode van 100 jaar (huwelijk)serviezen van particulieren maar ook van het Koninkshuis bijeen gebracht.
Internet sites:
www.princessehof.nl of
http://www.hollandsporselein.nl/
Het huwelijksservies schijnt een oude traditie te zijn.
In de achttiende eeuw kwamen de grote serviezen, gemaakt door de beroemde serviesfabrieken als Sèvres, Limoges, Wedgwood in de mode bij de elite. Ze waren echt voor die grote grachtenpanden en prachtige landhuizen aan de Vecht. Dat zijn nu topstukken in de musea. Met de industrialisatie werd servies goedkoper en dus voor een grote groep toegankelijk. Meestal werd het servies bij een huwelijk geschonken, of geerfd zodat het in de familie bleef.
Zo vertelt Petra Timmer van het Keramiekmuseum Leeuwarden in een kranten interview in oktober 2008.
